Qarta Polis

Gb. 17

GRECO LATINO ITALIANO EBRAICO
Iob 17:1 ὀλέκομαι πνεύματι φερόμενος, δέομαι δὲ ταφῆς καὶ οὐ τυγχάνω. 17  1 Spiritus meus attenuabitur ; dies mei breviabuntur : et solum mihi superest sepulchrum. 1Il mio spirito vien meno, i miei giorni si spengono; non c’è per me che la tomba! Job 17 17 רוּחִ֣י חֻ֭בָּלָה יָמַ֥י נִזְעָ֗כוּ קְבָרִ֥ים לִֽי׃
 2 λίσσομαι κάμνων, καὶ τί ποιήσας;  2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus. 2Non sono io in balìa di beffardi? Fra i loro insulti veglia il mio occhio. 2 אִם־לֹ֣א הֲ֭תֻלִים עִמָּדִ֑י וּ֝בְהַמְּרוֹתָ֗ם תָּלַ֥ן עֵינִֽי׃
 3 ἔκλεψαν δέ μου τὰ ὑπάρχοντα ἀλλότριοι. τίς ἐστιν οὗτος; τῇ χειρί μου συνδεθήτω.  3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me. 3Sii tu la mia garanzia presso di te! Qual altro vorrebbe stringermi la destra? 3 שִֽׂימָה־נָּ֭א עָרְבֵ֣נִי עִמָּ֑ךְ מִֽי ה֝֗וּא לְיָדִ֥י יִתָּקֵֽעַ׃
 4 ὅτι καρδίαν αὐτῶν ἔκρυψας ἀπὸ φρονήσεως, διὰ τοῦτο οὐ μὴ ὑψώσῃς αὐτούς.  4 Cor eorum longe fecisti a disciplina : propterea non exaltabuntur. 4Poiché hai privato di senno la loro mente, per questo non li lascerai trionfare. 4 כִּֽי־לִ֭בָּם צָפַ֣נְתָּ מִּשָּׂ֑כֶל עַל־כֵּ֝֗ן לֹ֣א תְרֹמֵֽם׃
 5 τῇ μερίδι ἀναγγελεῖ κακίας, ὀφθαλμοὶ δέ μου ἐφ’ υἱοῖς ἐτάκησαν.  5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient. 5Come chi invita gli amici a parte del suo pranzo, mentre gli occhi dei suoi figli languiscono; 5 לְ֭חֵלֶק יַגִּ֣יד רֵעִ֑ים וְעֵינֵ֖י בָנָ֣יו תִּכְלֶֽנָה׃
 6 ἔθου δέ με θρύλημα ἐν ἔθνεσιν, γέλως δὲ αὐτοῖς ἀπέβην·  6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis. 6così son diventato ludibrio dei popoli sono oggetto di scherno davanti a loro. 6 וְֽ֭הִצִּגַנִי לִמְשֹׁ֣ל עַמִּ֑ים וְתֹ֖פֶת לְפָנִ֣ים אֶֽהְיֶֽה׃
 7 πεπώρωνται γὰρ ἀπὸ ὀργῆς οἱ ὀφθαλμοί μου, πεπολιόρκημαι μεγάλως ὑπὸ πάντων.  7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt. 7Si offusca per il dolore il mio occhio e le mie membra non sono che ombra. 7 וַתֵּ֣כַהּ מִכַּ֣עַשׂ עֵינִ֑י וִֽיצֻרַ֖י כַּצֵּ֣ל כֻּלָּֽם׃
 8 θαῦμα ἔσχεν ἀληθινοὺς ἐπὶ τούτῳ· δίκαιος δὲ ἐπὶ παρανόμῳ ἐπανασταίη·  8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur. 8Gli onesti ne rimangono stupiti e l’innocente s’indigna contro l’empio. 8 יָשֹׁ֣מּוּ יְשָׁרִ֣ים עַל־זֹ֑את וְ֝נָקִ֗י עַל־חָנֵ֥ף יִתְעֹרָֽר׃
 9 σχοίη δὲ πιστὸς τὴν ἑαυτοῦ ὁδόν, καθαρὸς δὲ χεῖρας ἀναλάβοι θάρσος.  9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem. 9Ma il giusto si conferma nella sua condotta e chi ha le mani pure raddoppia il coraggio. 9 וְיֹאחֵ֣ז צַדִּ֣יק דַּרְכּ֑וֹ וּֽטֳהָר־יָ֝דַ֗יִם יֹסִ֥יף אֹֽמֶץ׃
 10 οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ πάντες ἐρείδετε, καὶ δεῦτε δή· οὐ γὰρ εὑρίσκω ἐν ὑμῖν ἀληθές. 10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem. 10Su, venite di nuovo tutti: io non troverò un saggio fra di voi. 10 וְֽאוּלָ֗ם כֻּלָּ֣ם תָּ֭שֻׁבוּ וּבֹ֣אוּ נָ֑א וְלֹֽא־אֶמְצָ֖א בָכֶ֣ם חָכָֽם׃
 11 αἱ ἡμέραι μου παρῆλθον ἐν βρόμῳ, ἐρράγη δὲ τὰ ἄρθρα τῆς καρδίας μου. 11 Dies mei transierunt ; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum. 11I miei giorni sono passati, svaniti i miei progetti, i voti del mio cuore. 11 יָמַ֣י עָ֭בְרוּ זִמֹּתַ֣י נִתְּק֑וּ מ֖וֹרָשֵׁ֣י לְבָבִֽי׃
 12 νύκτα εἰς ἡμέραν ἔθηκαν, φῶς ἐγγὺς ἀπὸ προσώπου σκότους. 12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem. 12Cambiano la notte in giorno, la luce – dicono – è più vicina delle tenebre. 12 לַ֭יְלָה לְי֣וֹם יָשִׂ֑ימוּ א֝֗וֹר קָר֥וֹב מִפְּנֵי־חֹֽשֶׁךְ׃
 13 ἐὰν γὰρ ὑπομείνω, ᾅδης μου ὁ οἶκος, ἐν δὲ γνόφῳ ἔστρωταί μου ἡ στρωμνή. 13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum. 13Se posso sperare qualche cosa, la tomba è la mia casa, nelle tenebre distendo il mio giaciglio. 13 אִם־אֲ֭קַוֶּה שְׁא֣וֹל בֵּיתִ֑י בַּ֝חֹ֗שֶׁךְ רִפַּ֥דְתִּי יְצוּעָֽי׃
 14 θάνατον ἐπεκαλεσάμην πατέρα μου εἶναι, μητέρα δέ μου καὶ ἀδελφὴν σαπρίαν. 14 Putredini dixi : Pater meus es ; Mater mea, et soror mea, vermibus. 14Al sepolcro io grido: “Padre mio sei tu!” e ai vermi: “Madre mia, sorelle mie voi siete!”. 14 לַשַּׁ֣חַת קָ֭רָאתִי אָ֣בִי אָ֑תָּה אִמִּ֥י וַ֝אֲחֹתִ֗י לָֽרִמָּֽה׃
 15 ποῦ οὖν μου ἔτι ἐστὶν ἡ ἐλπίς; ἦ τὰ ἀγαθά μου ὄψομαι; 15 Ubi est ergo nunc præstolatio mea ? et patientiam meam quis considerat ? 15E la mia speranza dov’è? Il mio benessere chi lo vedrà? 15 וְ֭אַיֵּה אֵפ֣וֹ תִקְוָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י מִ֣י יְשׁוּרֶֽנָּה׃
 16 ἦ μετ’ ἐμοῦ εἰς ᾅδην καταβήσονται, ἢ ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ χώματος καταβησόμεθα;  16 In profundissimum infernum descendent omnia mea : putasne saltem ibi erit requies mihi ? | 16Scenderanno forse con me nella tomba o caleremo insieme nella polvere! 18 16 בַּדֵּ֣י שְׁאֹ֣ל תֵּרַ֑דְנָה אִם־יַ֖חַד עַל־עָפָ֣ר נָֽחַת׃ ס      

Succ Articolo

Precedente Articolo

Invia una risposta

© 2026 Qarta Polis

Disegnato da Giovanni Lenzi