| GRECO | LATINO | ITALIANO | EBRAICO |
| Iob 17:1 ὀλέκομαι πνεύματι φερόμενος, δέομαι δὲ ταφῆς καὶ οὐ τυγχάνω. | 17 1 Spiritus meus attenuabitur ; dies mei breviabuntur : et solum mihi superest sepulchrum. | 1Il mio spirito vien meno, i miei giorni si spengono; non c’è per me che la tomba! | Job 17 17 רוּחִ֣י חֻ֭בָּלָה יָמַ֥י נִזְעָ֗כוּ קְבָרִ֥ים לִֽי׃ |
| 2 λίσσομαι κάμνων, καὶ τί ποιήσας; | 2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus. | 2Non sono io in balìa di beffardi? Fra i loro insulti veglia il mio occhio. | 2 אִם־לֹ֣א הֲ֭תֻלִים עִמָּדִ֑י וּ֝בְהַמְּרוֹתָ֗ם תָּלַ֥ן עֵינִֽי׃ |
| 3 ἔκλεψαν δέ μου τὰ ὑπάρχοντα ἀλλότριοι. τίς ἐστιν οὗτος; τῇ χειρί μου συνδεθήτω. | 3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me. | 3Sii tu la mia garanzia presso di te! Qual altro vorrebbe stringermi la destra? | 3 שִֽׂימָה־נָּ֭א עָרְבֵ֣נִי עִמָּ֑ךְ מִֽי ה֝֗וּא לְיָדִ֥י יִתָּקֵֽעַ׃ |
| 4 ὅτι καρδίαν αὐτῶν ἔκρυψας ἀπὸ φρονήσεως, διὰ τοῦτο οὐ μὴ ὑψώσῃς αὐτούς. | 4 Cor eorum longe fecisti a disciplina : propterea non exaltabuntur. | 4Poiché hai privato di senno la loro mente, per questo non li lascerai trionfare. | 4 כִּֽי־לִ֭בָּם צָפַ֣נְתָּ מִּשָּׂ֑כֶל עַל־כֵּ֝֗ן לֹ֣א תְרֹמֵֽם׃ |
| 5 τῇ μερίδι ἀναγγελεῖ κακίας, ὀφθαλμοὶ δέ μου ἐφ’ υἱοῖς ἐτάκησαν. | 5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient. | 5Come chi invita gli amici a parte del suo pranzo, mentre gli occhi dei suoi figli languiscono; | 5 לְ֭חֵלֶק יַגִּ֣יד רֵעִ֑ים וְעֵינֵ֖י בָנָ֣יו תִּכְלֶֽנָה׃ |
| 6 ἔθου δέ με θρύλημα ἐν ἔθνεσιν, γέλως δὲ αὐτοῖς ἀπέβην· | 6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis. | 6così son diventato ludibrio dei popoli sono oggetto di scherno davanti a loro. | 6 וְֽ֭הִצִּגַנִי לִמְשֹׁ֣ל עַמִּ֑ים וְתֹ֖פֶת לְפָנִ֣ים אֶֽהְיֶֽה׃ |
| 7 πεπώρωνται γὰρ ἀπὸ ὀργῆς οἱ ὀφθαλμοί μου, πεπολιόρκημαι μεγάλως ὑπὸ πάντων. | 7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt. | 7Si offusca per il dolore il mio occhio e le mie membra non sono che ombra. | 7 וַתֵּ֣כַהּ מִכַּ֣עַשׂ עֵינִ֑י וִֽיצֻרַ֖י כַּצֵּ֣ל כֻּלָּֽם׃ |
| 8 θαῦμα ἔσχεν ἀληθινοὺς ἐπὶ τούτῳ· δίκαιος δὲ ἐπὶ παρανόμῳ ἐπανασταίη· | 8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur. | 8Gli onesti ne rimangono stupiti e l’innocente s’indigna contro l’empio. | 8 יָשֹׁ֣מּוּ יְשָׁרִ֣ים עַל־זֹ֑את וְ֝נָקִ֗י עַל־חָנֵ֥ף יִתְעֹרָֽר׃ |
| 9 σχοίη δὲ πιστὸς τὴν ἑαυτοῦ ὁδόν, καθαρὸς δὲ χεῖρας ἀναλάβοι θάρσος. | 9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem. | 9Ma il giusto si conferma nella sua condotta e chi ha le mani pure raddoppia il coraggio. | 9 וְיֹאחֵ֣ז צַדִּ֣יק דַּרְכּ֑וֹ וּֽטֳהָר־יָ֝דַ֗יִם יֹסִ֥יף אֹֽמֶץ׃ |
| 10 οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ πάντες ἐρείδετε, καὶ δεῦτε δή· οὐ γὰρ εὑρίσκω ἐν ὑμῖν ἀληθές. | 10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem. | 10Su, venite di nuovo tutti: io non troverò un saggio fra di voi. | 10 וְֽאוּלָ֗ם כֻּלָּ֣ם תָּ֭שֻׁבוּ וּבֹ֣אוּ נָ֑א וְלֹֽא־אֶמְצָ֖א בָכֶ֣ם חָכָֽם׃ |
| 11 αἱ ἡμέραι μου παρῆλθον ἐν βρόμῳ, ἐρράγη δὲ τὰ ἄρθρα τῆς καρδίας μου. | 11 Dies mei transierunt ; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum. | 11I miei giorni sono passati, svaniti i miei progetti, i voti del mio cuore. | 11 יָמַ֣י עָ֭בְרוּ זִמֹּתַ֣י נִתְּק֑וּ מ֖וֹרָשֵׁ֣י לְבָבִֽי׃ |
| 12 νύκτα εἰς ἡμέραν ἔθηκαν, φῶς ἐγγὺς ἀπὸ προσώπου σκότους. | 12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem. | 12Cambiano la notte in giorno, la luce – dicono – è più vicina delle tenebre. | 12 לַ֭יְלָה לְי֣וֹם יָשִׂ֑ימוּ א֝֗וֹר קָר֥וֹב מִפְּנֵי־חֹֽשֶׁךְ׃ |
| 13 ἐὰν γὰρ ὑπομείνω, ᾅδης μου ὁ οἶκος, ἐν δὲ γνόφῳ ἔστρωταί μου ἡ στρωμνή. | 13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum. | 13Se posso sperare qualche cosa, la tomba è la mia casa, nelle tenebre distendo il mio giaciglio. | 13 אִם־אֲ֭קַוֶּה שְׁא֣וֹל בֵּיתִ֑י בַּ֝חֹ֗שֶׁךְ רִפַּ֥דְתִּי יְצוּעָֽי׃ |
| 14 θάνατον ἐπεκαλεσάμην πατέρα μου εἶναι, μητέρα δέ μου καὶ ἀδελφὴν σαπρίαν. | 14 Putredini dixi : Pater meus es ; Mater mea, et soror mea, vermibus. | 14Al sepolcro io grido: “Padre mio sei tu!” e ai vermi: “Madre mia, sorelle mie voi siete!”. | 14 לַשַּׁ֣חַת קָ֭רָאתִי אָ֣בִי אָ֑תָּה אִמִּ֥י וַ֝אֲחֹתִ֗י לָֽרִמָּֽה׃ |
| 15 ποῦ οὖν μου ἔτι ἐστὶν ἡ ἐλπίς; ἦ τὰ ἀγαθά μου ὄψομαι; | 15 Ubi est ergo nunc præstolatio mea ? et patientiam meam quis considerat ? | 15E la mia speranza dov’è? Il mio benessere chi lo vedrà? | 15 וְ֭אַיֵּה אֵפ֣וֹ תִקְוָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י מִ֣י יְשׁוּרֶֽנָּה׃ |
| 16 ἦ μετ’ ἐμοῦ εἰς ᾅδην καταβήσονται, ἢ ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ χώματος καταβησόμεθα; | 16 In profundissimum infernum descendent omnia mea : putasne saltem ibi erit requies mihi ? | | 16Scenderanno forse con me nella tomba o caleremo insieme nella polvere! 18 | 16 בַּדֵּ֣י שְׁאֹ֣ל תֵּרַ֑דְנָה אִם־יַ֖חַד עַל־עָפָ֣ר נָֽחַת׃ ס |
18 Febbraio 2021